Atë mëngjes ndjesia e zgjimit ishte ndryshe. Jo se çdo ditë është e njëjtë, por veçanërisht ai mëngjes seç kishte diçka të pazakontë.
Mbrëmja kishte qënë e vështirë, nata aq më tepër; e lodhshme, kishte sjellë dhimbje, shumë dhimbje të të gjitha formave e natyrave. Të qarat e shumta me dënesë kishin qënë aty duke e përqafuar. Atë natë, lotët asaj i ishin dukur si çlirim. Kishte arritur të zhdukte nga trupi i saj thuajse gjithçka që kishte kaq shumë kohë që i sillte dhimbje dhe e goditste fort.
Problematikat familjare sikur janë pak të lëna në hije, mezi flitet për to, të gjithë druhen. Çdo familje del e lumtur në fotografi, portretet familjare komplimentohen nga miqtë e të afërmit. Kur këta të fundit madje të vizitojnë në oazin e lumturisë, në shtëpinë e ngrohtë familjare, nis të luhet një komedi që s’është se të bën dhe aq për të qeshur, por duartrokitjet nuk mungojnë. Për mos të folur pastaj për qerasjet.
Fasadën gjithmonë e kishte urryer, por as ajo vetë nuk e kishte lënë kurrë pas dore. Gjithmonë ishte kujdesur që fasada e saj të ishte çdo ditë e shkëlqyeshme, e shndritshme deri në detaj. Një fasadë e adhurueshme, që nuk lë vend për asnjë pyetje, e aq më pak të mendosh se pas saj mund të fshihen mure të krisur e të dalë boje, tulla të thyera, e që bën shumë, shumë ftohtë.
Pikërisht atë mëngjes, pasi një natë më parë ishte dridhur nga era e ftohtë, kishte pësuar plagë të thella në gjithë trupin nga tullat e thyera dhe krisjet e mureve i kishin shkaktuar ankthin e përhershëm, ishte zgjuar ndryshe. Ngrohtësia e lotëve të saj sikur e kishte ngushëlluar paksa.
Prandaj atë mëngjes kishte vendosur se tashmë nuk ia vlente më të bënte sikur. Fasadën mund ta linte të pluhurosej pak e aty-këtu edhe të gërvishtej. Fundja ajo e dinte mirë si ta bënte këtë. Ajo vetë ishte e pluhurosur dhe e gërvishtur. Sido që të ishte, lotët do i kishte gjithmonë aty.