Fillin e ëndrrës ma preve mizorisht
E për një çast fryma ndali
S’besoja se në këtë krim, ti do kishe gisht
Por bota gjithë boshllëkun më fali
Skenari i shkruar copëzash u thërrmua
E dyshemenë e akullt ngrohtë përqafoi
Çdo fjalë, çdo shkronjë dalëngadalë u shua
E buzëqeshja e pikturuar bashkë me fillin shkoi
Pafund isha lutur për ëndrra ku nuk qahej
Po si gjithmonë shpresëkëputur u zgjova
Mëndafshi i së vërtetës si zonjë e rëndë thahej
E përjetësisht plotësinë lakmova
©wordsbyerta